En dus is ze pissed als hij de was, die ze nadrukkelijk voor hem heeft laten liggen, niet opvouwt. En raakt ze over haar toeren als de hint van de stofzuiger midden in de woonkamer niet opgepikt wordt. Het gevolg voor hem? Pikstraf, want seks is een machtig wapen! En een vurig betoog over hoe druk haar dagen wel niet zijn en hoe vreselijk kwetsend het is dat ze telkens maar moet vrágen om huishoudelijke of zorgende acties van zijn kant. Waarom hij nou nooit eens het initiatief neemt? Waarom zij altijd alles in huis moet doen? Hij duikt steeds verder in elkaar op de bank en vouwt ‘s avonds de was. En hij kookt, want eens per week is het zijn beurt om te koken. Het allermachtigste wapen om mee te slaan is inspelen op zijn schuldgevoel. Want had niet zij – destijds geheel vrijwillig – haar carrière opgegeven voor hem? Daar mag hij (zijn leven lang) dan wel wat tegenover stellen.

De oneerlijke zorgtaak
Regelmatig hoor ik vrouwen klagen over de niet eerlijk verdeelde zorgtaak. Hij de hele dag ‘lekker’ op zijn werk en zij belast met de zorg voor het gezin. Hoe graag zij ook niet ‘s morgens fluitend naar haar werk zou willen gaan, met als enige zorg haar eigen ontbijt en de spits. Hoe ontspannen zou dat zijn?! Ook veel gehoord is de vraag wanneer hij nou eindelijk eens ‘papa-dag’ gaat regelen met zijn werkgever. Zodat zij ook eens een dag voor zichzelf heeft. Het zorgen voor het gezin is spontaan gereduceerd tot last, de dagelijkse bezigheden voor een werkgever verheven tot zorgeloos uitje.

Online hakken
Als er iets is wat een groep vrouwen goed kan is het inhakken op de man. Vooral online is er heel wat beroering m.b.t. de verdeling van de zorgtaak. Meldt een vrouw op een internetforum dat ze er zo doorheen zit en zo moe is, dan is de eerste opmerking die over het beelscherm vliegt iets in de trant van ‘en wat doet HIJ allemaal?’. Direct gevolgd door de opdracht hem maar eens wat meer in huis te laten doen, meer voor de kinderen te laten zorgen en haar vooral te ontlasten en te ontzien. Ze is toch geëmancipeerd?! Hij wordt direct bestempeld als egoïstische zak, zonder waardering voor het offer (jawel daar is hij weer) dat zij heeft gebracht met het opgeven vaan haar carrière. Meldt de dame in kwestie dat hubbie elke dag pas rond zeven uur van zijn werk komt, dan is het helemaal een lul want zijn baas gaat dus voor zijn gezin.
De vrouw die durft te reageren met de opmerking dat hij toch op die manier ook zijn steentje bijdraagt is loslopend wild tijdens jachtseizoen. Zonder genade wordt ze virtueel afgeslacht.

Zeikwijven en slappe zakken
En zo ontstaat een wereld van zeikwijven en slappe zakken. Een wereld waar vrouwen principieel huishoudelijke en zorg taken voor hun man laten liggen. Want zíj is geëmancipeerd. En hij, hij schikt zich in zijn lot. In niets is het meer de man in berevel met knots van duizenden jaren geleden. Hij is gereduceerd tot man met wasmand en kookplicht en mag daarnaast zijn uurtjes draaien om de hypotheek op te hoesten. En als ze hem dan eindelijk heeft waar ze ‘m hebben wil, gaat ze vreemd met een jonger exemplaar dat zich zo lekker ‘mannelijk’ gedraagt…

Een paar dagen later lag Mantelmeeuw op mijn schoot. Nu pas zag ik ook de ondertitel:  een ‘dood’gewoon verhaal. Oké dood en doodgaan, daar zou ik over lezen. In de flaptekst staat: Mantelmeeuw is ook een open en ontroerend verhaal over kanker, behandeling, mantelzorg, euthanasie en afscheid (…) Voorbereid op het ergste sloeg ik de eerste bladzijde open. Ja één van de hoofdpersonen gaat dood, dat is eigenlijk vrij snel aan het begin van het boek al duidelijk. Maar Mantelmeeuw gaat over zo veel meer dan sterven. Liefde, onvoorwaardelijke liefde,  dat is wat centraal staat in dit boek. Liefde voor het leven, liefde voor elkaar. Het boek is autobiografisch en vertelt het verhaal van Thérèse en haar partner Ferdinand.  Hoe de diagnose kanker hun leven overneemt. Toch is het geen zwaar dramatisch gebeuren.  

Ja het is een open en ontroerend verhaal. Maar ook een verhaal met humor. Toen ik eenmaal met lezen begonnen was, kon ik nauwelijks stoppen. Ik heb afwisselend zitten lachen en zitten huilen, zelden wist een boek me zo te raken. Tijdens het lezen moest ik verschillende keren denken aan de film Simon met Cees Geel. Deze film wist me ook enorm te raken, met name door de openheid over kanker en euthanasie en hoe ‘mooi’  sterven kan zijn. Dat doodgaan meer is dan een intens triest afscheid van het leven. Zowel die film als dit boek hebben bij mij een stukje van de angst voor dit onderwerp weggenomen.