De situatie: Hij werkt fulltime. Zij werkt parttime. Ze vormen al een tijd een stel en hebben hun geluk bekroond met kinderen. Zij is geëmancipeerd, vindt ze. En zo moet hij - in het kader van de gelijke rechten en plichten - net zoveel zorgen als zij. En dat zal ze laten weten ook!
En dus is ze pissed als hij de was, die ze nadrukkelijk voor hem heeft laten liggen, niet opvouwt. En raakt ze over haar toeren als de hint van de stofzuiger midden in de woonkamer niet opgepikt wordt. Het gevolg voor hem? Pikstraf, want seks is een machtig wapen! En een vurig betoog over hoe druk haar dagen wel niet zijn en hoe vreselijk kwetsend het is dat ze telkens maar moet vrágen om huishoudelijke of zorgende acties van zijn kant. Waarom hij nou nooit eens het initiatief neemt? Waarom zij altijd alles in huis moet doen? Hij duikt steeds verder in elkaar op de bank en vouwt ’s avonds de was. En hij kookt, want eens per week is het zijn beurt om te koken. Het allermachtigste wapen om mee te slaan is inspelen op zijn schuldgevoel. Want had niet zij - destijds geheel vrijwillig - haar carrière opgegeven voor hem? Daar mag hij (zijn leven lang) dan wel wat tegenover stellen.
De oneerlijke zorgtaak
Regelmatig hoor ik vrouwen klagen over de niet eerlijk verdeelde zorgtaak. Hij de hele dag ‘lekker’ op zijn werk en zij belast met de zorg voor het gezin. Hoe graag zij ook niet ’s morgens fluitend naar haar werk zou willen gaan, met als enige zorg haar eigen ontbijt en de spits. Hoe ontspannen zou dat zijn?! Ook veel gehoord is de vraag wanneer hij nou eindelijk eens ‘papa-dag’ gaat regelen met zijn werkgever. Zodat zij ook eens een dag voor zichzelf heeft. Het zorgen voor het gezin is spontaan gereduceerd tot last, de dagelijkse bezigheden voor een werkgever verheven tot zorgeloos uitje.
Online hakken
Als er iets is wat een groep vrouwen goed kan is het inhakken op de man. Vooral online is er heel wat beroering m.b.t. de verdeling van de zorgtaak. Meldt een vrouw op een internetforum dat ze er zo doorheen zit en zo moe is, dan is de eerste opmerking die over het beelscherm vliegt iets in de trant van ‘en wat doet HIJ allemaal?’. Direct gevolgd door de opdracht hem maar eens wat meer in huis te laten doen, meer voor de kinderen te laten zorgen en haar vooral te ontlasten en te ontzien. Ze is toch geëmancipeerd?! Hij wordt direct bestempeld als egoïstische zak, zonder waardering voor het offer (jawel daar is hij weer) dat zij heeft gebracht met het opgeven vaan haar carrière. Meldt de dame in kwestie dat hubbie elke dag pas rond zeven uur van zijn werk komt, dan is het helemaal een lul want zijn baas gaat dus voor zijn gezin.
De vrouw die durft te reageren met de opmerking dat hij toch op die manier ook zijn steentje bijdraagt is loslopend wild tijdens jachtseizoen. Zonder genade wordt ze virtueel afgeslacht.
Zeikwijven en slappe zakken
En zo ontstaat een wereld van zeikwijven en slappe zakken. Een wereld waar vrouwen principieel huishoudelijke en zorg taken voor hun man laten liggen. Want zíj is geëmancipeerd. En hij, hij schikt zich in zijn lot. In niets is het meer de man in berevel met knots van duizenden jaren geleden. Hij is gereduceerd tot man met wasmand en kookplicht en mag daarnaast zijn uurtjes draaien om de hypotheek op te hoesten. En als ze hem dan eindelijk heeft waar ze ‘m hebben wil, gaat ze vreemd met een jonger exemplaar dat zich zo lekker ‘mannelijk’ gedraagt…
